محال است ، زيرا ديگر آن غذا صورت و فعليت خود را از دست داده و در جهان تن فانى شده و به بقاى تن باقى است . اگر قرآن و نور ايمان نيز به سير نهايى خود در آدمى برسند ، با بدن و روح انسان عجين شده و تحت ولايت و قبض و بسط ولىّ و حجت الهى در هر عصر تبديل به نور مىگردد و ديگر در چنين فردى ، برگرداندن زمينه نخواهد داشت . انصار به لذت ابتدايى غذاى ايمان و جهاد در راه اسلام اكتفا نمودند و هنوز تحت مراقبت وصى رسول خدا صلى الله عليه و آله به درجهء نهايى نرسيده و به مرحلهء تحول اساسى نائل نگشته بودند ، و با تقاعد و سستى خود آنچه را كه خورده بودند همه را بيرون ريختند . همان‌گونه كه مولاى متقيان عليه السلام مىفرمايد : أَلا إنّ بليّتكم عادت كَهيئَتِها الأوُلى ؛ « 1 » آگاه باشيد ! بلاى جاهليت مانند صورت اوّل باز گشته است . سپس صديقهء طاهره عليها السلام به اين آيهء شريفه استشهاد مىفرمايد : « إِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ وَمَنْ فِى الأَرضِ جَمِيعاً فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌّ حَمِيدٌ » ؛ « 2 » اگر نه تنها شما ، بلكه هر كسى كه در كرهء زمين است كافر شويد ، خدا بىنياز و حميد است . اين انتخاب عجولانه و شتاب ابلهانه بلايى بود كه با سوء اختيار خودتان خود را گرفتار آن كرديد ، و گر نه خدا و اولياى الهى بىنيازند و خداوند به جهت غناى ذات الهى به ستايش ستايش‌گران نياز ندارد و خود ذات ، ستايش‌گر ذات است .

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام ، خطبهء 16 ، ص 66 . . ( 2 ) . ابراهيم ، آيهء 8 . .